اومدی تو سرنوشتم    بی بهونه پا گذاشتی

اما تا قایقی اومد     از منو عشقم گذشتی

رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا

تو میتونی من و از پا درآری تو میتونی که اشکم در بیاری
فقط تویی که میتونی عزیزم منو عمری توی کما بزاری
تو میتونی که روحم رو بپاشی تو میتونی دوسم نداشته باشی
آره تویی که میتونی عزیزم بری لحظه ای یاد ما نباشی
ولی خوب میدونی نمیتونی بگیری از دلم هواتو
ولی خوب میدونی نمیتونی بگیری از من خاطرات و
تو میتونی نبینی خستگیمو
تو میتونی نفهمی بچگیمو
تو میتونی که نادیده بگیری
تمام لحظه های زندگیمو
بی وفایی تو خونته میدونم
میتونی بگذری اینم میدونم
میدونم میتونی بشنوی ساده
دل و حرمت هر چی هست میدونم
ولی خوب میدونی نمیتونی بگیری از دلم هواتو
ولی خوب میدونی نمیتونی بگیری از من خاطرات و

من از یک شکست عاشقانه می آیم بگذار همه برای این اعتراف تلخ سرزنشم کنند.شکست نه برای پنهان کردن است نه برای پنهان شدن.

می گویند از صبح بنویس از آفتاب و من چگونه از خورشید بنویسم وقی تمام وقت باران پنجره چشمانم را شسته است. همه دلشان نقش های مثبت می خواهد و آدم های خوشحال اما من گمان می کنم این خیلی خوب است که نمی توانمادای آدم های خوشبخت را در بیاورم.

بی ستاره ام و زرد با طعم معطر پاییز که حضورش تنها معجزه لحظه های تنهایی من است.

قیمت وفا شاید گران تر از آن بود که بهانه دوست داشتنی زندگیم از عهده داشتنش برآید.

سقف اعتماد تعمیری ست مدام چکه می کند آغوش ترانه ها همچنان از عطر تن او که باید پر باشد خالی ست نمی توان باورش کنم رفتنش و نه ماندنش را.

مهم نیست تمام سرزنش ها را می پذیرم به بهانه تولد حقایق غم انگیزی که درد را به درد می آورد و آتش را می سوزاند.

این دل دیوانه همیشه یک پادشاه مغرور حقیقی داشته است اگر ترانه ثمره تخیل بود به جنون نمی رسید اعتراضی نیست کسی که به او نمی رسد به جنون رسیده از او راضی ست. خلاصه غم سنگینی ست اگر سر نخواستن دلی دعوا باشد. اما همیشه حق با برنده ها نیست می شود در عین بازنده بودن سربلند بود و او را از کوچه پس کوچه های دنیا گدایی کرد.

قرار بود حقیقت را بگویم سخت ست بی علاج است دانستنش آدم را می کشد گریه شبانه می آورد اما همین است خبر کاملا ناگوار و واقعی ست اون یکی رو جز من داشت .

سکوت می کنم تا به خاک سپر

دن آخرین خاکسترهای آرزوی بر باد رفته ام آبرومندانه باشد گریه می کنم با شکوه مثل اقیانوس بلند مثل اورست او نمی شنود و نمی داند که ماه خوشبختی همه بی ستاره هاست.

یک سوال کوچک می ماند برای پرسیدن از کسی که بی پاسخ ترین سوال فکر آشفته من است:

چی کار کرد این دل سادم                               که از چشم تو افتادم؟

 -: مریم حیدرزاده :-

بهار ۸۴        

                     اون چشای روشن داشت

اون چشای روشن داشت                    اون یکی رو جز من داشت

من تو حسرت موندن                   اون خیال رفتن داشت

اون یهو با من بد شد                   از کنار من رد شد

من یا تازه وارد؟اون                   بینمون مردد شد

اون چشای روشن داشت                   اون یکی رو جز من داشت

قلبمو بهم پس داد                   پش من با اون دس داد

رفت و یادگاریشم                   اسم مثل هیچکس داد

اون چشای روشن داشت                   اون یکی رو جز من داشت

اون تمام هستیم بود                   لحظه های مستیم بود

اون روزای عمرم بود                   تو ساعت دستیم بود

اون چشای روشن داشت                   اونیکی رو جز من داشت

اون تو شهرتش گم شد                   رام حرف مردم شد

عین قصه آدم                   حیف اسیر گندم شد

اون چشای روشن داشت                   اون یکی رو جز من داشت

اون با من غریبی کرد                   کارای عجیبی کرد

اون مقدسه اما                   جنگای صلیبی کرد

اون چشای روشن داشت                    تون یکی رو جز من داشت

اون منو ز یادش برد                   عشق من تو رویاش مرد

تنها با سه تا جمله                    تنها با دو تا برخورد

اون چشای روشن داشت                   اون یکی رو جز من داشت

اون منو به دریا داد                   به رقیب من جا داد

اون یهو به یه مهمون                   قول صبح فردا داد

اون چشای روشن داشت                   اون یکی رو جز من داشت

اون برنده شد شاید                   دل می گه برم باید

فال قهوه هم می گفت                   دیگر او نمی آید

اون چشای روشنداشت                   اونیکی رو جز من داشت

دسته گل فرستادم                   تا بیفته به یادم

من یه برگ پاییزی                   روی قایق بادم

اون چشای روشن داشت                   اون یکی رو جز من داشت

پادشاهه اون حالا                   عین ماهه اون حالا

من همون پلنگم که                    هی می خواد بره بالا

اون چشای روشن داشت                   اون یکی رو جز من داشت

اون نشسته تو قصرش                   با قرارای عصرش

من تو خلوتم تنها                   خیره به دو خط نثرش

اون چشای روشن داشت                   اون یکی رو جز من داشت

اون چشاش پر از غم بود                   اون یه ماه مبهم بود

دریاهاهم خبر داشتن                   زیبا مال مریم بود

اون چشای روشن داشت                   اون یکی رو جز من داشت

تو چشاش دیگه غم نیست                   ماهه اما مبهم نیست

عاشقا بیاین دیگه                   زیبا مال مریم نیست

اون چشای روشن داشت                   اون یکی رو جز من داشت

من تو حسرت موندن                   اون خیال رفتن داشت

-: مریم حیدرزاده :-

گر عشق رود جان باید داد

-: خودم :-

وقتی دستام خالی باشه
وقتی باشم عاشق تو
غیر دل چیزی ندارم
که بدونم لایق تو

دلم و از مال دنیا
به تو هدیه داده بودم
با تموم بی پناهیم
به تو تکیه داده بودم

هر بلایی سرم اومد
همه زجری که کشیدم
همه رو به جون خریدم
ولی از تو نبریدم
هرجا بودم با تو بودم
هرجا رفتم تو رو دیدم
تو سبک شدن تو رویا
همه جا به تو رسیدم

اگه احساسم و کشتی
اگه از یاد منو بردی
اگه رفتی بی تفاوت
به غریبی سر سپردی

بدون اینو که دل من
شده جادو به طلسمت
یکی هست اینور دنیا
که تو یادش مونده اسمت

برای من چراغ بیاور

و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه های خوشبخت بنگرم

-: فروغ فرخزاد :-

   خداوندا

          تو می دانی که انسان بودن و ماندن

                      چه دشوار است

           چه زجری می کشد آنکس که انسان است و

                                                          از احساس سرشار

-: دکتر علی شریعتی :-

با یه شکلات شروع شد من یه شکلات گذاشتم توی دستش.او یه شکلات گذاشت توی دستم.من بچه بودم او هم بچه بود .سرم را بالا کردم.سرش را بالا کرد دید که مرا می شناسد.خندیدم گفت دوستیم؟گفتم دوست دوست.گفت :تا کجا؟گفتم: دوستی که تا ندارد.گفت:تا مرگ؟خندیدم و گفتم:من که گفتم تا ندارد!گفت باشد تا پس از مرگ.گفتم:نه .نه .تا ندارد.گفت:تاهرجاکه باشدمن وتو دوستیم.گفتم:تو برایش تا هر جا که دلت می خواهد یه تا بگذار.اما من اصلا تا نمی گذارم.نگاهم کرد.نگاهش کردم.باور نمی کرد.می دانستم او می خواست دوستیمان تا داشته باشد معنی دوستی بدون تا را نمی فهمید.

گفت بیا برای دوستیمان یک نشانه بگذاریم.گفتم باشه تو بگذار.گفت:شکلات.هربارکه همدیگررامیبینیم یه شکلات مال تو و یکی مال من باشد؟گفتم:باشد.هرباریه شکلات میذاشتم توی دستش واوهم یه شکلات توی دست من.باز همدیگررانگاه می کردیم یعنی که دوستیم دوست دوست.من تندی شکلات را باز می کردم میذاشتم توی دهانم.می گفت تودوست شکمویی هستی.شکلاتش را میگذاشت توی یک صندوق کوچولوی قشنگ.می گفتم:بخورش!می گفت:تمام می شود می خواهم تمام نشود.برای همیشه بماند.صندوقش پر شکلات شده بود من همه اش خورده بودم.گفتم:اگه یه روز شکلات هایت را مورچه ها یا کرمها بخورند؟گفت:مواظبشان هستم.

او بزرگ شده.منم بزرگ شدم.همه شکلاتها را خورده ام.اوهمه شکلات ها را نگه داشته.

اوآمده است امشب تا خداحافظی کند.می خواهد برودآن دور دورا.من میدانم می رود و بر نمی گردد.یادش رفت شکلات را به من بدهد!من یادم نرفت یه شکلات گذاشتم کف دستش.گفتم این برای خوردن.یک شکلات هم گذاشتم کف آن دستش:این هم آخرین شکلات برای صندوقچه ات.یادش رفته بود صندوقی دارد برای شکلات هایش!!!!هردوراخورد!!!!

خوب شد همه شکلاتها راخوردم.اونخورد.حالا بایه صندوق شکلات نخورده چه خواهد کرد؟؟؟

تقدیم به کسی که گفت عشق هرگز نمی میرد ولی به آسانی خوردن یه شکلات هرچی بین مون بود فراموش کرد.فراموش کرد که یه روز به من گفته دوست دارم.من نفرین کردنو بلد نیستم .دعا کردنم بلد نیستم.خودت خوب می دونی زندگی کردنم بلد نیستم.تاحالا دعایی نکردم که برآورده بشه.اینم خوب میدونی.ولی همیشه  ته دلم آرزوی خوشبختیتو دارم.